”Knap zeg, dat je dit gewoon kan terwijl je slechtziend bent.”

’Knap zeg, dat je dit gewoon kan terwijl je slechtziend bent.’’ Eén van de reacties die Tristan Bangma regelmatig krijgt.

Kortgeleden heb ik met Tristan Bangma (Paralympisch Goud medaillewinnaar tandemwielrennen) gesproken over zijn ervaringen in de sport en het verschil tussen de Olympische en Paralympische sport. Hier kwam onder andere bovenstaande opmerking aanbod. Hierover straks meer, maar eerst wil ik jullie graag voorstellen aan Tristan.

Tristan (23 jaar) is een Paralympische sporter en heeft in 2016 Goud behaald op 1 kilometer tijdrit in het tandemwielrennen. Al van jongs af aan wilde hij een topsporter worden. Vroeger was hij een fanatiek mountainbiker samen met zijn vader en actief als korfballer. Op zijn achtste werd er geconstateerd dat hij Opticus Atrofie heeft. Dit betekent dat zijn oogzenuw is aangetast, waardoor zijn gezichtsvermogen steeds minder wordt. Op dit moment heeft hij nog 1% zicht. Toch is hij altijd fanatiek gebleven in de sport. De droom om topsporter te worden, had hij opgegeven. Toen zijn zicht zo slecht werd dat het niet meer veilig was om zelfstandig te fietsen, heeft hij een racetandem gekocht. Zo kon hij toch met zijn vader blijven fietsen.

In 2011 hebben zij zelfs samen de Mont Ventoux in Frankrijk beklommen. Zo fanatiek als Tristan is, wilde hij meer halen uit zijn sport want die prestatie smaakte naar meer. Daarom is hij in oktober 2012 naar een Paralympische talentendag gegaan van het NOC*NSF. Zij wilden Tristan graag terugzien bij meerdere sporten, maar zijn voorkeur ligt toch echt bij zijn passie wielrennen. In de jaren daarna heeft hij enorm veel tijd gestoken in het wielrennen. Met succes, want in 2016 stond hij voor het eerst op de Paralympische Spelen. Hier heeft hij samen met zijn piloot (Teun Mulder) goud behaald op de 1km tijdrit. Op dit moment werkt hij samen met zijn nieuwe partner (Patrick Bos) hard om naar de Paralympische spelen van 2021 te gaan. Ze zijn goed op weg om zich te kwalificeren. Zo zijn Tristan Bangma en Patrick Bos in 2019 wereldkampioen geworden in Emmen. Een mooi verhaal dat laat zien dat je niet zomaar moet opgeven.

’Knap zeg, dat je dit gewoon kan terwijl je slechtziend bent.’’

Een mooi compliment. Toch? Wacht… Is het knap dat hij dit kan met zijn beperking. Of is het knap dat hij zo snel kan fietsen? Wat nou als ik je vertel dat hij even snelle tijden rijdt als iemand die goud wint op de Olympische Spelen. Toch is dit één van de reacties Tristan regelmatig krijgt. Graag neem ik jullie mee in de ervaring van Tristan.

Wat voor reacties krijg je van mensen over jouw sport?
Tristan vertelde mij dat sportieve mensen goed doorhebben op wat voor een hoog niveau er gepresteerd wordt. Daarentegen krijgt hij toch ook vaak meer neerbuigende reacties, zoals ‘’Wat mooi wat jullie doen.’’. Paralympische sporters worden soms gezien als zielig en hun sport wordt soms afgedaan als een laag niveau. Dit is niet het geval, paralympische sporters trainen net zo hard als Olympische sporters en hun prestaties is van hetzelfde niveau. Het enige verschil is de beperking die aanwezig is. 

Hoe reageren mensen naar jouw en jouw piloot?
Bij deze vraag is het belangrijk te benoemen dat de piloot geen beperking heeft. Tristan vertelt dat de piloot soms te horen krijgt dat het zo mooi is dat hij dit voor zo’n jongen (Tristan) doet. Dit terwijl ze beiden professionals zijn en beiden willen winnen. Het is topsport voor zowel Tristan als zijn piloot!

Wat moet er veranderen in de mentaliteit omtrent Paralympische sport volgens jou?
Tristan geeft aan dat het gehandicapte eraf moet. Natuurlijk heeft hij een beperking, maar hij is net zoals elk andere topsporter. Hij wil daarom ook gezien worden als een topsporter. Hij weet ook dat dit tijd kost en dat dit niet van de één op de andere dag zal gebeuren. Zelf zet hij zich ook fanatiek in om zichzelf en de Paralympische sport op de kaart te zetten.

De Paralympische sporter wordt dus nog vaak ondergewaardeerd en dit is zonde. Het is niet knap van Tristan dat hij dit bereikt heeft, omdat hij blind is. Het is knap dat Tristan dit bereikt heeft, omdat hij zo snel en goed kan fietsen! Sterker nog, misschien werkt Tristan juist wel harder om dit alles te bereiken. Zo moet hij veel zelf regelen, om maar te zorgen dat hij door kan gaan in zijn sport. Ik hoop een klein steentje bij te dragen aan de erkenning die Paralympische sporters verdienen. Graag verwijs ik jullie door naar de persoonlijke website van Tristan voor meer informatie (http://www.tristanbangma.nl/). Ik wil hem bedanken voor zijn openheid en wens hem erg veel succes in de toekomst!

Wat vind jij van dit onderwerp?